Zoals iedereen weet, gaat het leven steeds sneller en sneller. Mobiele telefoons staan niet meer stil, e-mails moeten binnen 2 uur beantwoord worden, zelfs als die van de andere kant van de wereld komen. Constant worden we met onze neus op het laatste neus gedrukt , want in elke lift hangt wel een ´elemidia´ beeldscherm.Onze hartslag verhoogt (of verlaagt) bij het aanblik van de last minute dollarkoers. Elke dollarcent verschil betekent een winst of verlies voor het bedrijf. Hoe meer winst by de export, hoe beter. Door de hoge dollarkoers wordt je door je baas de hemel ingeprijsd. Bij lage dollarkoers wordt je vergruisd door heel het bedrijf en merkt niemand meer hoe hard je hebt gewerkt om maar tot een redelijk nummer te komen. Het is de hedendaagse mentale druk die automatisch op je wordt gelegd, waardoor je eigenlijk 24 uur per dag moet werken. Zoniet, kun je die promotie ook wel vergeten. En daardoor staat de familie soms op de tweede plaats.
Maar gelukkig vertraagt de aanblik van mijn zoontje ´s-avonds het hectisch ritme en laat hij met simpele woorden de relativiteit zien. HIj heeft namelijk geen benul van tijd. Verleden, heden, toekomst is allemaal nog een plaats voor hem, geen begrip. Voornamelijk omdat hij de tekenfilm `Meet the Robinsons (A família do future)` heeft gezien. Toekomst? Dat is die stad waar je naartoe vliegt met een vliegmachine…
Als ik tegen hem zeg: kom, we moeten gaan want we zijn te laat (wat vaak gebeurd met zijn zwemlessen), dan kijkt hij me aan en antwoordt:´ jaja, even Disney XD afkijken of ´even nog wat speelgoed uitzoeken´.
Tijd krijgen we niet meer terug, daarom is de balans tussen werken en vrijetijd zo belangrijk, wat vaak wordt vergeten in de betonnen jungle genaamd São Paulo. Ik merk nu pas de consequenties van mijn beslissing van bijna 10 jaar geleden. De woorden `ik ga verhuizen naar Brazilie´ wogen in die tijd niet zwaar en de verhuizing was zo gepiept. De CPF was binnen een week geregeld, want de Braziliaanse fiscale instantie wilde heel graag dat ik ook gelijke rechten had als een Braziliaan om belastingen te betalen. De RNE duurde iets langer (2 jaar), maar intussen leefde ik vrij en blij in het land en werkte ik als elk ander voor de kost. Als enig kind zag ik niet dat ik mijn ouders achterliet voor een avontuur. Een duik in het diepe. Een avontuur dat gelukkig goed is uitgepakt tot nu toe. De betekenis van familie is veel anders in Brazilie dan in Nederland. In Nederland zag ik bijna nooit mijn neven en nichten, terwijl ik hier naar elke verjaardag ga van de vijfde generatie neef of nicht. Ik kan al die namen niet meer onthouden. Gelukkig is mijn vrouw daar beter in. Vrouwen hebben toch een beter geheugen dan mannen wat dat betreft. Het is altijd goed om een wandelende agenda bij je te hebben.
Elke keer meer besef je het genoegen om toch een familie te hebben, ondanks die discussies over welk voetbalteam beter is en de roddels tussen familieleden.
Daardoor probeer ik het contact met mijn opa te verbeteren, wat ik eigenlijk verwaarloost had in mijn jonge jaren. Elk jaar naar Nederland eerst op bezoek bij opa en oma. Hoe belangrijk het is om aan hen respect en bewondering te tonen. Dit wilde ik ook meegeven aan mijn zoontje. Pas de laatste jaren heb ik goede gesprekken gehad met mijn opa. Hoe hij in de 2de wereldoorlog ondergedoken was en mee deed op de smokkelroute tussen NL en Belgie. Ooit zei hij dat hij geen haat voelde voor de Duitsers, maar wel voor de Nederlanders die hun eigen volk verraadde. Dan kon hij nog altijd heel giftig om worden. Ook de Nederlandse regering kreeg van hem overal de schuld van, al was het maar de verhoogde prijs van ham bij de supermarkt.
Op dit moment ben ik in Los Angeles, op weg naar China, daarna Indonesie, allemaal voor werk. Ik heb geregeld om vanuit Jakarta langs Nederland te gaan om tijd te maken om snel mijn opa en oma te zien, want opa ligt in het ziekenhuis. Helaas is het te laat, want hij is eergisteren overleden. Normaal gesproken laat ik niet zo mijn gevoelens zien, maar met de simpele woorden van Nicholas kon ik het niet meer drooghouden. Mijn zoontje zei voor het eerst in perfect Nederlands aan de telefoon tegen mijn moeder in Nederland: `Ik ben heel triest om opa´.
Dit artikel is dan ook opgedragen aan hem: Bedankt Opa , het gaat je goed in de hemel.
(Column Sampapost Juni 2010)
